relacionsTag Archive for relacions archive at No hi ha qui m’aguante.

Ara fa més de 10 anys…


Novembre 1st, 2008

Diuen que mirant als ulls d’una persona, pots descobrir la seua llum, el seu interior. Jo no Miradessé que és el que he vist. Reflexes de llum, soledat, esperança, por, emoció, il·lusió, descans, pau, nostàlgia, neguit, desídia, coratge, valentia, empenta, voluntat, esforç, tenacitat, dolçor, tendresa, rebuig, necessitat, calor…

Hi ha mirades que no et deixen entreveure cap cosa més enllà del color de l’iris. Mirades tancades, llunyanes. Altres, tant properes que fins i tot, et descol·loquen. Mirades que arriben molt dins d’un mateix. Mirades que parlen sense necessitat d’aprendre idiomes, amb un lèxic fluid. Emprant un idioma que ningú no ha hagut d’explicar-nos mai.

Pots estar envoltat de gent, sorolls però, la sents. Tot queda en silenci i llavors, els ulls es parlen.

I esta vegada és el teu interior el que rep la visita. Et deixes dur. Sols uns instants, perquè després t’envaeix la por…

Em preguntava com podia ser que fos tan previsible, soc com una abella que des de que naix sempre fa el mateix? Estic dins dels paràmetres de conducta establerts per a gent com jo? Existeixen tals paràmetres?
Es curiós, sap que és el que vaig a fer davant d’una situació molt abans de que es presente. Em coneix? Mai no coneixes totalment a una persona.

Simplement s’ha endinsat a través de la  mirada. Estava segura de que havia segut jo qui havia aconseguit accedir al seu interior. I m’he trobat mostrant-me tal i com sóc. Sent por. Ja sap com pense, que sent i si tinc dubtes. Sap si m’amague, sap si alguna cosa m’inquieta. Coneix la sinceritat dels meus somriures i sap furtar-me’ls quan ni jo sóc capaç de pensar que ho puc fer.

Va entrar de puntelletes…

I no sé negar-li la meua mirada. No puc.

El vuelo de una mosca.


Octubre 26th, 2008

¡Estudia cabecita loca! Deja de viajar.
Soy capaz de entretenerme hasta con el vuelo de una mosca y eso que no las soporto. Aquello que me parecía la tarea más tediosa, es ahora la más apetecible. Cualquier cosa se me antoja más entretenida que volver a realizar esos dibujos esquemàticos que he hecho tantas veces. Hierro y argamasa. En el papel no parecen acero y tampoco hormigón. Tantos años estudiando para luego no saber ni croquizar.

He empezado a trazar pequeñas líneas paralelas y otras perpendiculares, para acabar uniéndolas con otras y otras y otras… cuando he sentido que el trazo que dejaba el grafito de mi portaminas era más bien, curvilíneo.

La primera palabra, las primeras, han sido algo vulgares. Esto es una mierda, no me apetece hacer nada. No quiero estar aquí. Tanto es así, que mentalmente ya llevaba un rato muy lejos de esta mesa.

De repente me he acordado de que mi blog le parecia una sosería a La Caparra. Claro, hace mucho que no escribo en castellano y lo poco que hay, cómo bien me dijo uno de los “martes de las subnormalicas de carrito”, es solo de libros.

Ay! Los martes… ¿Que tendrá ese día de la semana? Hace unos años, era el dia de marcha por Benidorm, ahora el de las cenas temàticas. Sea como sea, no hay un martes en el que no me ría. Aunque solo sea un microsegundo. Si no es por la falta de espacio en las aulas, es por la falta de atención que genera el sonsonete continuo del profesor. Si no es por lo espesa que estoy a esas horas de la tarde, es por los recuerdos que nos asaltan al andar por los pasillos de la politécnica. Tenemos mucho trabajo, Natalia debe perfilar sus artes de seducción. Una matrícula y cinco aprobados no es moco de pavo. Ana ya ha entrado en la era moderna, peinado divino y ojos perfilados, hay que estar a la altura o te quedas out. Hay que salir a despejarse, cómo dice Dori: Nosotras salimos sí o sí.  Y esto sin contar con la asistencia de Elena y Mapi.

Jajaja, si pronuncio estos dos nombres seguidos me viene a la memoria el concierto de Pereza. Elena nos espera desde hace ratico en la entrada. Llegamos a tiempo por los pelos y al apretar el botón de REC, siempre tendremos un solo de Mapi para el recuerdo.

Que manera de divagar. Luego me sonrojo cuando alguien da detalles… pero si no lo puedo evitar, me gusta “mi mundo“. Y aún queda pendiente un jueves de marcha, porque ya le dieron el visto bueno al chiquito. Es que no quiero decir topógrafo para no dar pistas, que luego Natalia dice que soy la leche.

“Señor dame paciencia. Pero ya”. Que alguien me abra la sesera y me meta los apuntes a la fuerza. Un folio detrás de otro. Apretando bien, pera que quepan todos… Cómo lo hacen en las tiendas de complementos, que en un bolso-monedero de 10×10x2cm entra perféctamente todoo el periódico del domingo con suplemento y todo.

Ah!Que malamentEsticAAAAAAAAAAAh! Que pesadilla. Sin ganas y encima con obligaciones añadidas. O termino o al año que viene me quedo sin título. O termino o me quedo sin trabajo. O termino lo más pronto posible o no tendré ni medio año para acompñar a mis colegas en la tarea de “generadores de la cultura”. Suena, ahí.. super.. así como importante, ¿eh?

El 19. El 3. El 1. El 23. BINGO!!!!!!!!!!!. 19 los votos a favor; 3 los votos en contra; una abstención y 23 el nuevo número que remplaza al 666. Nunca me he sentido tan poco gratificada (¿existirá esta palabra?) al hacer feliz a tantas personas a la vez.
Ale, ya se han calmado todos. Ale, ya está. ¿Ves como no era tan dificil Clareta? Si es que lo veo todo muuuy negro. Así no vamos. Tienes que ser más positiva… Si es que mira que me gusta llevar la contraria. No hay quien me aguante.

Es alucinante como todo el mundo es capaz de saber loo que me conviene, mejor que yo misma. Será cuestión de empezar a hacer más caso a los demás…. o volverme autista del todo. ¿Pero que estoy diciendo? Eso no me lo creo ni yo misma, harta de refresco de cola,jajajaja. Hacer caso yo a la gente…. si no rijo. Es cosa del riego.